(geschreven als voorbeschouwing voor de wedstrijd in 2004)

---

In 1936 kreeg de wedstrijd de naam Herinneringsprijs Dokter Tistaert. Waarom dokter Tistaert? Hij was niet eens afkomstig of woonachtig in Zottegem.
Meer dan een kwart eeuw was Alfred Tistaert uit Hekelgem de grote bezieler van de wielersport en was hij één van de steunpilaren bij de ontwikkeling van de wielrennerij. Reeds in 1912 richtte hij wielerwedstrijden in. Onder zijn leiding was zijn wielerclub "Denderstreek" van de beste van België. Hij bracht de wielersport in de omgeving van Zottegem op peil. Omdat deze sportdokter als weldoener dikwijls zonder honorarium streekrenners hielp, werd hij in het milieu "vader der jonge Vlaamsche renners" genoemd. Door de plaatselijke werkkracht en organisatietalent ontstond vlug een speciale affectie voor Zottegem. Uit erkentelijkheid was Zottegem de eerste inrichter die na zijn overlijden in 1936 zijn naam verbond aan een wielerwedstrijd. Die wedstrijd draagt nog altijd zijn naam.
De eerste herinneringsprijs Dokter Tistaert kreeg 41 renners aan de start. Rugnummer 1 was toegekend aan de plaatselijke wielerheld Robert Van Grootenbruele en Petrus Van Teemsche uit Lokeren won deze koers.
In 1937 werd de Dokter Tistaertprijs gewonnen door Sylvain Grysolle en in 1938 door Lode Janssens. In 1939 waren er maar liefst 107 deelnemers.

Wegens de oorlog werd er niet georganiseerd in 1940 en 1944. Maar de andere oorlogsjaren waren er wel wedstrijden, zoals in 1941 toen de volgende grote namen aan de start kwamen: Achiel Buysse (driemaal winnaar van de Ronde van Vlaanderen), de 22-jarige Briek Schotte (tweemaal wereldkampioen, tweemaal de Ronde van Vlaanderen), Emiel Faignaert (winnaar Ronde van Vlaanderen) en twee stadsgenoten René Dieraert (Zottegem) en Leopold De Smaele (Leeuwergem).

Zo ging het elk jaar verder, met wisselende start- en aankomstplaatsen. Soms had de kwaliteit wel eens de bovenhand op de kwantiteit of omgekeerd, maar iedere organisatie kan rekenen op een verdiende winnaar. Het selectieve parkoers laat geen toevallige overwinnaars toe.

In 1975 won Jan Raas zijn eerste beroepsrennerwedstrijd in Zottegem, met onder de deelnemers ook Hennie Kuiper die enkele dagen later in Yvoir wereldkampioen werd.
1976 blijft een absoluut topjaar, omdat Eddy Merckx met zijn voltallige ploeg naar Zottegem kwam. De deelname van de "Kannibaal" zorgde voor een nooit geziene mensenmassa. Onder de 128 deelnemers waren ook Herman Van Springel, Ferdi Van Den Haute, Frans Verbeeck, Ludo Peeters, André Dierickx, Walter Godefroot en Willy Planckaert.
Bij de 95 renners in 1978 waren Sean Kelly, Herman Van Springel, Walter Godefroot, Jan Raas, Lucien Van Impe en de latere winnaar Daniël Willems die hier zijn eerste beroepsrennerwedstrijd won. In 1979 startten onder meer Roger De Vlaeminck, Etienne De Wilde, Claude Criquelion en Herman Van Springel.
Bij de 114 vertrekkers in 1980 waren er kleppers als Daniël Willems, Ferdi Van Den Haute, Claude Criquelion, Herman Van Springel, Ludo Peeters, Patrick Sercu, Marc De Meyere en Michel Pollentier.
De voornaamste deelnemers in 1981 waren Roger De Vlaeminck, Lucien Van Impe, Herman Van Springel, Daniël Willems, André Dierickx, Willy Teirlinck en streekrenner Rudy Colman.
In 1983 voerde nationaal kampioen Lucien Van Impe en Sean Kelly het peloton aan, met verder nog Jan Raas, Ludo Peeters, Michel Pollentier, Ferdi Van Den Haute en Eddy Planckaert.
In 1987 was nationaal kampioen Ferdi Van den Haute de trekpleister met verder Sean Kelly, Roger De Vlaeminck, Lucien Van Impe Claude Criquelion, Ludo Peeters, Frank Hoste, Hendrik Redant , Dirk De Wolf, Cees Priem en Rudy Pevenage als voornaamste renners.

De geleidelijke terugval van onze wielrenners op internationaal vlak en de mondialisering van de wielersport zorgde voor moeilijke tijden voor de organisatoren.
Toch kende de Dokter Tistaertprijs in de daaropvolgende jaren altijd een massale belangstelling en op de deelnemerslijsten staan vedetten en streekrenners, zoals Johan Museeuw, Peter Van Petegem, de Belgische kampioenen Carlo Bomans (1989), Claude Criquelion (1990) en Tom Steels (1997), Dirk De Wolf, Eric Vanderaerden, Sean Kelly, Edwig Van Hooydonck, Eddy en Jo Planckaert, Eric Van Lancker, Eric Breukink, Rudy Pevenage, Johan Bruyneel, Hendrik Redant, Marc Sergeant, Mario De Clercq, Sven Nijs, Marc Wauters en talrijke andere vedetten.

De opwaardering tot UCI-wedstrijd (klasse 1.4) betekende in 1999 een nieuwe mijlpaal in de lange en rijke geschiedenis van de Dokter Tistaertprijs. Een record van 144 deelnemers, een massa volk en een naam als Etienne De Wilde op de erelijst betekenden een nieuw sportief hoogtepunt in Zottegem.
De tweede UCI-orgnaisatie van 2000 was opnieuw een succes. De 127 deelnemers zorgden voor een spannend koersverloop en de winnaar Michel Van Haecke klopte Dave Bruylandts en de lokale favorieten Serge Baguet en Scott Sunderland.

Jo Planckaert won in 2001 onder massale belangstelling de 66ste Grote Prijs Stad Zottegem - Tistaertprijs. Na een spannende spurt was hij de snelste van de kopgroep van 17. Jans Koerts, de Nederlandse kampioen werd tweede voor zijn landgenoot Aert Vierhouten.

Met 176 deelnemers en grote namen zoals Johan Musseuw, Peter van Petegem en Axel Merckx aan de start moest ook 2002 een topjaar worden. Maar een ware zondvloed zorgde ervoor dat de wedstrijdjury besliste de wedstrijd in te korten met twee plaatselijke ronden. In deze verschrikkelijke weersomstandigheden won de Nederlander Matthé Pronk van Rabobank de 67ste GP Stad Zottegem - Tistaertprijs. Tweede was Janek Tombak voor de Nieuw-Zeelandse kampioen Gordon McCauley.

De laatste wedstrijd op 19 augustus 2003 kende een erg bewogen en snel verloop. Bij de start reed een kopgroep van 14 renners weg. In de eerste drie kleine ronden vormde zich dan beetje bij beetje een kopgroep van 12, met daarbij onder meer Marc Lotz, Karsten Kroon, Kristov Trouvé en Belgisch kampioen Geert Omloop.
Op het einde van de voorlaatste ronde brak die groep in twee, tijdens de laatste ronde bleven enkel Kroon, Omloop en Wim Vansevenant vooraan over. Dicht tegen het einde probeerde Kroon nog weg te rijden, maar Vansevenant bracht de kopgroep weer samen.
Belgisch kampioen Geert Omloop werkte het af in de sprint en was de gedroomde winnaar voor elke sportliefhebber.